zondag 19 oktober 2014

De spanning van de top 100


Amsterdam Music Festival 2014

Tot mijn grote verdriet was is dit jaar weer niet bij één van de vetste events van het jaar: Amsterdam Music Festival. De beste dj van het jaar werd weer bekendgemaakt en wat was het bloedstollend. Voor mij in ieder geval. Er zijn natuurlijk altijd mensen die het hadden zien aankomen. Aangezien Hardwell al in de line-up stond, dacht ik dat hij misschien dit keer niet zou winnen. Ik kon gewoon niet stilzitten en keek continu op mijn telefoon. Langzaam werd er vanaf honderd teruggeteld naar de nummer één en het werd steeds spannender.
 
Als eerste viel het me op hoeveel nieuwe entries er weer waren. Gewoon 25 die er eerst nog niet instonden. Vreemd is het wel wat betreft sommige entries. Deorro komt nieuw binnen op plaats negentien. Zo hoog meteen al. Dan denk ik echt: die kerel heeft nog vrijwel niks gedaan. Zo'n beetje alle dj's die ik goed vind en waar ik op heb gestemd, zijn gedaald.
 
En er zijn ook zeker andere dingen waar ik het niet mee eens ben. Dat Martin Garrix in de top 100 zit, dat begrijp ik helemaal. Maar dat hij dit jaar de nummer vier van de wereld is, vind ik onbegrijpelijk. Vele mensen zullen dat filmpje wel kennen van zijn nummers die onder elkaar worden gezet en tegelijkertijd worden afgespeeld. De tracks zijn eigenlijk allemaal hetzelfde. Nu snap ik dat je als dj ook een signature sound hebt, maar een beetje experimenteren is nooit verkeerd. Mijn mening is natuurlijk vrij weinig waard aangezien ik puur op mijn eigen smaak afga en ik niet zo veel weet van kwalitatief goede producties.
 
Maar waarom staat Arty op plaats 99? Hij produceert voornamelijk trance die ik echt ontzettend lekker vind klinken. En waarom staan Dimitri Vegas & Like Mike op plaats twee?! Ik heb ze een keer zien draaien en toen was het echt een grote chaos. Ze stonden meer op de tafel te springen dan daadwerkelijk nummers te mixen en lieten de muziek meerdere keren uitvallen. Dit alles probeerden ze op te lossen door het publiek te paaien met Grey Goose. Het voelde amateuristisch aan, alsof ze slecht voorbereid waren.
 
Wat ik nog wel het meest jammer vind, is dat Nicky Romero dit jaar niet op nummer één staat. Ik vind zijn sound echt geweldig. Daarnaast werkt hij veel samen met andere artiesten waardoor er gewoon keer op keer een nieuw en vet nummer ontstaat. Live doet hij het ook hartstikke goed en is hij echt een plezier om een set van hem bij te wonen. En hij is zo lekker gewoon gebleven. Dit jaar is hij een plaatsje gedaald, maar ik heb er vertrouwen in dat het volgend jaar beter wordt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen