dinsdag 11 februari 2014

De 100

Alleen het boek vasthouden is op zich al een pleziertje. De harde kaft voelt glad aan en het boek is niet te dik, niet te dun. De verschillende tinten paars en het wit zorgen voor een mooi contrast. Als je het boek in het licht houdt, zie je glinsterende sterretjes over de hele kaft. Als je ‘De 100’ van Kass Morgan openslaat, staat je mooie verrassing te wachten. De binnenkant van het boek is namelijk bedekt met een galaxy-print. Iets waar iedereen volgens mij blij van wordt. De vormgeving van het boek is echt prachtig, en is niet te missen op de boekenplank.

Dan hebben we het nog niet eens over het verhaal zelf gehad. De hoofstukken over Clarke, Wells, Bellamy en Glass wisselen elkaar steeds af. Elk hoofdstuk eindigt met een cliffhanger waardoor je steeds weer verder wil lezen. Bijna elk hoofdstuk bestaat uit een deel uit het heden en een flashback. Zo kom je steeds een beetje meer te weten over de verschillende karakters in het verhaal. Er is afwisseling genoeg, het wordt nooit saai. Het enige nadeel wat ik met veel moeite zou kunnen bedenken is wanneer je een favoriet karakter hebt, je elke keer een aantal hoofdstukken moet lezen voor je weer bij jouw karakter bent.
De zuurstof begint op te raken in het ruimteschip. De kanselier besluit 100 jongeren uit het detentiecentrum naar aarde te laten gaan op ontdekkingsreis. Maar is het wel veilig? Hoe is het met de hoeveelheid straling en zal een nieuwe nucleaire winter wel uitblijven? Kortom: hoe moeten deze mensen zien te overleven op aarde?

Wells heeft zichzelf met opzet in het detentiecentrum laten belanden omdat hij zijn grote liefde niet alleen wil laten gaan. Hij moet en zal met de rest van de jongeren mee. Maar als hij eindelijk zijn meisje weer ziet op aarde, kan zij hem wel vergeven voor wat hij gedaan heeft?
Glass wilde juist absoluut niet mee, want zij moet iemand achterlaten. Als iemand ophef veroorzaakt, weet ze te ontsnappen om zo in het ruimteschip te kunnen blijven. Ze denkt dat ze haar vriend weer in de armen kan sluiten, maar dan komt ze voor een verrassing te staan.

Het verhaal sprak me erg aan, en ik had moeite om het boek weg te leggen. De karakters spraken me erg aan, en je komt veel over hen te weten. De flashbacks zorgen voor extra spanning en de wil om nog meer te lezen. Ik was heel erg benieuwd wat er zou gebeuren op aarde, maar helaas werd ik daarin een klein beetje teleurgesteld. Omdat de karakters en hun verhalen werden geïntroduceerd, werd het leven op aarde een beetje aan de kant geschoven. Ik had graag wat meer aardse avonturen willen meemaken. Toch biedt dat weer kansen voor het volgende boek, waar ik nu heel veel zin in heb.

zondag 9 februari 2014

'Something inside so strong'

Het is koud. Het regent en het waait. Regenboogvlaggen wapperen in de wind en een aantal vlammetjes van kaarsen flakkeren wild. Het is druk bij het nationale homomonument in Amsterdam. Toch is de sfeer gemoedelijk. Op het podium staat een man zijn verhaal te doen. Zijn woorden raken me. Hij vertelt over de Winterspelen in Sochi en het antihomobeleid dat Rusland heeft. 'De Spelen hadden eigenlijk afgelast moeten worden, want hier wil Nederland toch niet mee geasocieerd worden?'

'Het beeld van zes homo-activisten die in elkaar geslagen worden, koppelen wij aan het beeld van het koningspaar dat staat te juichen bij de Spelen. Dat is een smet op de reputatie van Nederland waar ze nooit meer vanaf zullen komen,' vertelt de man. Het publiek begint luid te joelen, te fluiten en te klappen. Mensen lachen en praten met elkaar. Dit mag dan wel het etiket 'protest' hebben, het is bijzonder vredig. 'De meeste mensen groeien op met ouders die elkaar liefhebben. Zij volgen dit voorbeeld. Maar er zijn ook andere mensen. Deze mensen hebben het zwaar vóór hun openbaring omdat ze leven met een geheim. Als ze eindelijk hun leven kunnen gaan leiden zoals ze dat willen, hebben ze het nog elke dag zwaar. Er zijn mensen die moeten vechten om zichzelf te kunnen zijn.'

Voor me staat een lesbisch koppel met een regenboogvlag om hun heen geslagen. Ze lachen en geven elkaar een kus. Hier worden ze niet veroordeeld om wie ze zijn. Ze zien er gelukkig uit. De spreker op het podium heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een acapellagroep van mannen. 'Something inside so strong,' zingen ze. Een zin die de hele avond in mijn hoofd blijft hangen.