donderdag 30 oktober 2014

Moïra Fowley-Doyle - The Accident Season

Omdat ik dit jaar ambassadeur van Blossom Books ben, kreeg ik de geweldige kans om een heleboel manuscripten te lezen van boeken die nog uit moeten komen. Ik heb onder andere The Accident Season van Moïra Fowley-Doyle gelezen. Dit boek staat gepland voor juli 2015.
 
Het verhaal begon al heel goed. Cara ontdekt dat een meisje bij haar op school op de een of andere reden op al haar foto's staat. Foto's van school, foto's met haar vrienden, zelfs foto's van vroeger. Niet allemaal duidelijk. Soms alleen een stukje van haar haar, soms alleen haar rok. Maar overal heeft ze dezelfde bezorgde blik. Behoorlijk creepy. Daar hou ik van.
 
Het verhaal zorgt echt voor een onbehaaglijk gevoel. Het stoffige oude huis, de ongelukken, de manier waarop Elsie steeds in de foto's verschijnt. Er is een constante spanning door het hele boek heen, wat ervoor zorgt dat ik verder MOET lezen. En als er dan een tijdje niets gebeurt, is het spannend omdat je verwacht dat er iets gaat gebeuren. Toen ik dit boek las, voelde ik me een beetje alsof ik zenuwachtig was. Zoals bij het kijken van een horrorfilm. Je weet dat er iets gaat gebeuren omdat de spanning langzaam opgebouwd wordt. Toch schrik je. Die 'tension' in het boek maakt het echt goed.
 
Wat ik echt wel een heel groot nadeel vond, was dat het taalgebruik echt ontzettend zakelijk was. Heel strak en zonder humor, dat is toch iets waar ik aan moet wennen. Ik voelde weinig emoties bij de karakters. En als iemand dan een keer gevoelens toonde, werd dat heel snel weer afgekapt. Vanaf het einde van het feest vind ik het verhaal ineens heel lastig te volgen. Heel chaotisch. Ik weet niet meer wat werkelijkheid is en een illusie. Wat dromen zijn en wat herinneringen. Daarnaast vond ik het heel erg vervelend dat er als één van de karakters een vraag stelde aan een ander persoon, die persoon meestal geen antwoord gaf. Er werd gewoon overheen gepraat. Het einde is ook echt een anticlimax. Er is een best wel logische verklaring voor the accident season. Een teleurstelling dus.
 

maandag 27 oktober 2014

Kass Morgan - Dag 21

De 100. Dag 21
Als je De 100 van Kass Morgan nog niet hebt gelezen, raad ik je aan deze recensie even over te slaan in verband met spoilers.

Dit boek heb ik letterlijk in twee uur uitgelezen, zo spannend is het. In dit boek volg je dezelfde vier personen als in het vorige deel. Maar waar het eerste deel voor mijn gevoel nog voor een groot stuk introductie is, gebeuren er Dag 21 een heleboel gave dingen. Heel veel spannende gebeurtenissen en cliffhangers maken dit tot een boek wat je echt niet weg kan leggen. Met dit boek is De 100 zeker overtroffen. En heel erg fijn dat er nog een derde deel komt. Ik had het me ook al niet kunnen voorstellen dat dit het laatste deel is, vanwege de grote hoeveelheid dingen die nog ontdekt worden aan het eind van het boek.

Glass probeert terug naar Phoenix te komen, ditmaal samen met Luke. Dat blijkt nogal een moeilijke opgave als iedereen in paniek is en de gangen vol staan met mensen met een enorme overlevingsdrang. Daarnaast raakt haar moeder ook nog eens gewond en krijgt ze te maken met een jaloers ex-vriendinnetje, wat haar reddingsactie er niet makkelijker op maakt. Ik vond eerst de hoofdstukken met Glass het minst leuk, maar ook daar wordt het nu zo spannend dat ik wel door moet lezen.

"Het touw dat om haar hals zat, sneed in haar huid - huid die een paar uur geleden nog goudbruin was geweest, maar nu vlekkerig blauw oogde. Op haar voetzolen zaten strepen die op het eerste gezicht op vieze vegen leken. Toen hij dichterbij kwam, drong het echter tot Wells door dat het snijwonden waren - snijwonden die letters vormden. Ga. Weg."
De jongeren op aarde zijn erachter gekomen dat zij niet te enigen zijn. Er wonen al mensen op aarde, en die zijn niet blij met de komst van de 100. Een aantal lugubere aanvallen zorgen ervoor dat de jongeren doodsbang zijn en iedereen elkaar overal de schuld van geeft. Zulke dingen vind ik dan weer interessant om te lezen. Ziektes en moorden, het liefst zo gedetailleerd mogelijk om mij kriebels te bezorgen. In dit boek gaan ze daar niet zo heel ver in, maar bijvoorbeeld het idee van die boodschap op haar voeten is zeker goed.
En dan komt er ook nog eens een onbekend meisje het kamp op lopen. Heeft Sascha het hart op de goede plaats, of moet ze zo snel mogelijk uitgeschakeld worden?

Gesteund door Bellamy, probeert Clarke het verdriet te verwerken van de dood van haar beste vriendin. Ze merken dat ze het wel erg goed met elkaar kunnen vinden. Op haar beurt helpt zij Bellamy zijn zusje weer terug te vinden.
Wells heeft Clarke nog niet opgegeven en houdt hoop dat zij weer bij hem terugkomt, helemaal na de gepassioneerde nacht die ze samen hebben gehad op aarde.
Persoonlijk zie ik graag dat Wells en Clarke weer bij elkaar komen. In de flashbacks zag je duidelijk dat ze heel gelukkig met elkaar waren. Bovendien is er iets aan die Bellamy wat ik niet helemaal vertrouw. Toch lijken zijn gevoelens voor Clarke oprecht.
Voor wie gaat Clarke kiezen? Haar jeugdliefde Wells, of de knappe en sterke Bellamy?

zaterdag 25 oktober 2014

Elsbeth Witt - Koffie Verkeerd


Laura werkt in een leuk koffietentje in het hart van Utrecht. Samen met haar beste vriendin werkt ze hier fulltime. Iris heeft haar droomvent al gevonden, bij Laura staat de liefde op een laag pitje. Of beter gezegd, het pitje is uit. Ze wil alleen maar een lange jongen met blonde krullen en sproetjes. De knappe Tunesische Malik, gooit roet in het eten. Hij komt dagelijks een espresso bestellen bij Laura. Ze kan niet langer negeren dat ze het echt een ontzettend leuke man vindt. Dan komt ze ineens haar oude vlam Nick tegen. Ook hij blijkt nog steeds erg leuk te zijn. Nu weet ze niet meer voor wie ze moet gaan.  Laura is een typische onhandige en verlegen meid die niet weet hoe ze met mannen om moet gaan. Daar kan ik me goed in verplaatsen. Ik voelde haar schaamte op sommige punten gewoon.

Koffie Verkeerd is het eerste deel van een trilogie die zich afspeelt in de koffiebar Barista!. Ik vind het echt een ontzettend leuk idee omdat koffietentjes zoveel charme hebben. Ze zijn gezellig en knus en het ruikt er altijd heerlijk. Het leest zo leuk omdat alles wat daar gebeurt heel realistisch beschreven is. Van hoe je hartjes in melkschuim maakt tot welke smaak muffins Iris bakt. En kan iemand mij vertellen waar dat geheime kaasfonduecafé is waar alleen Utrechters van weten? Ik moet daarheen namelijk.

Het verbaasde me echt dat het boek zo kort was, net tweehonderd pagina's. Dat is te merken. Sommige scènes zijn zo gehaast dat ik niet genoeg tijd had om mee te leven met de personages. Begin ik eindelijk de romantiek te voelen, is het voorbij. Daarnaast zijn de personages erg vlak, helemaal voor een trilogie. Het verhaal is niet constant genoeg. Sommige dingen zijn heel leuk beschreven, anderen zijn zo kort dat ik het gevoel heb dat ik iets mis.
Ik had gehoopt dat de romantische scènes lekker zoetsappig zouden zijn zodat ik er helemaal bij weg kon zwijmelen. Ook dat is niet gebeurd. Weinig details maken dit boek tot een oppervlakkige roman.

Het is een leuk boek om tussendoor te lezen, maar absoluut geen bestseller. In de andere twee boeken Zoete Inval en Troost, volg je de andere twee barista's, Iris en Sophie. Ik twijfelde eerste of ik de andere boeken wilde lezen. Maar er is zo'n gigantische cliffhanger aan het einde van dit deel, dat ik wel verder moét lezen.

donderdag 23 oktober 2014

Kody Keplinger - Shut Out

Shut OutDe strijd tussen het voetbalteam en het rugbyteam van Hamilton High is een neverending war. De jongens van nu kunnen zich niet eens herinneren hoe het ooit begonnen is. Toch is het elke herfst weer zover: ze zoeken ruzie, halen grappen uit en vandaliseren elkaars eigendommen. Het gaat zelfs zover dat er mensen gewond raken. De vriendinnetjes van deze stoere jongens zijn het helemaal zat. Ze worden telkens aan de kant geschoven en komen altijd op de tweede plaats. Lissa roept de andere meiden op om de grootste angst van de jongens tegen hun te gebruiken: geheelonthouding. Geen enkele vorm van lichamelijk contact is nog toegestaan. Welke partij zal het eerst opgeven?

Mijn nerdenhart begon sneller te kloppen bij het lezen van dit boek. Het is zowaar een hertelling van de Griekse komedie Lysistrata. Ik vind het altijd ontzettend leuk om zulk soort dingen te lezen. Klassieke mythologie en toneelstukken zullen altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Moderne vertalingen vind ik ook echt geweldig, ik heb ten slotte zelf ooit eens een novelle geschreven gebaseerd op Pygmalion.

Lissa vind ik eigenlijk een beetje een softie die alles maar over zich heen laat komen. Randy, haar vriend, is een enorme lul en ze durft gewoon niet voor zichzelf op te komen. Ik voelde echt een beetje agressie toen ik las dat hij gewoon vreemdging omdat hij bij zijn vriendinnetje niet aan zijn trekken kan komen. Ontzettend laffe actie, waar ik heel boos om kan worden. Het feit dat ik de emoties zelf voel, betekent dat Kody de goede schrijfstijl te pakken heeft.

Daarbij zijn de boeken van Kody lekker vlot geschreven met veel humor. Je hebt ze zo uit. Romantische scènes zijn niet te expliciet, dus voor iedereen goed leesbaar. Het taalgebruik is lekker modern met hier en daar wat scheldwoorden. Ik hou er zo van. De cover daarentegen vind ik dan weer een minpuntje. Standaard lettertype over een foto gegooid, dat maakt het allemaal zo amateuristisch. En met zo'n model prominent op de voorkant laat het ook weinig aan de verbeelding over hoe Lissa eruit hoort te zien. Je hebt onbewust toch telkens dat hoofd in gedachten.

zondag 19 oktober 2014

De spanning van de top 100


Amsterdam Music Festival 2014

Tot mijn grote verdriet was is dit jaar weer niet bij één van de vetste events van het jaar: Amsterdam Music Festival. De beste dj van het jaar werd weer bekendgemaakt en wat was het bloedstollend. Voor mij in ieder geval. Er zijn natuurlijk altijd mensen die het hadden zien aankomen. Aangezien Hardwell al in de line-up stond, dacht ik dat hij misschien dit keer niet zou winnen. Ik kon gewoon niet stilzitten en keek continu op mijn telefoon. Langzaam werd er vanaf honderd teruggeteld naar de nummer één en het werd steeds spannender.
 
Als eerste viel het me op hoeveel nieuwe entries er weer waren. Gewoon 25 die er eerst nog niet instonden. Vreemd is het wel wat betreft sommige entries. Deorro komt nieuw binnen op plaats negentien. Zo hoog meteen al. Dan denk ik echt: die kerel heeft nog vrijwel niks gedaan. Zo'n beetje alle dj's die ik goed vind en waar ik op heb gestemd, zijn gedaald.
 
En er zijn ook zeker andere dingen waar ik het niet mee eens ben. Dat Martin Garrix in de top 100 zit, dat begrijp ik helemaal. Maar dat hij dit jaar de nummer vier van de wereld is, vind ik onbegrijpelijk. Vele mensen zullen dat filmpje wel kennen van zijn nummers die onder elkaar worden gezet en tegelijkertijd worden afgespeeld. De tracks zijn eigenlijk allemaal hetzelfde. Nu snap ik dat je als dj ook een signature sound hebt, maar een beetje experimenteren is nooit verkeerd. Mijn mening is natuurlijk vrij weinig waard aangezien ik puur op mijn eigen smaak afga en ik niet zo veel weet van kwalitatief goede producties.
 
Maar waarom staat Arty op plaats 99? Hij produceert voornamelijk trance die ik echt ontzettend lekker vind klinken. En waarom staan Dimitri Vegas & Like Mike op plaats twee?! Ik heb ze een keer zien draaien en toen was het echt een grote chaos. Ze stonden meer op de tafel te springen dan daadwerkelijk nummers te mixen en lieten de muziek meerdere keren uitvallen. Dit alles probeerden ze op te lossen door het publiek te paaien met Grey Goose. Het voelde amateuristisch aan, alsof ze slecht voorbereid waren.
 
Wat ik nog wel het meest jammer vind, is dat Nicky Romero dit jaar niet op nummer één staat. Ik vind zijn sound echt geweldig. Daarnaast werkt hij veel samen met andere artiesten waardoor er gewoon keer op keer een nieuw en vet nummer ontstaat. Live doet hij het ook hartstikke goed en is hij echt een plezier om een set van hem bij te wonen. En hij is zo lekker gewoon gebleven. Dit jaar is hij een plaatsje gedaald, maar ik heb er vertrouwen in dat het volgend jaar beter wordt.

vrijdag 17 oktober 2014

Ik ben fan van... Kesington Kross!

Nadat ik het nummer Gimme Your Love in de film 'act like a man too' had gehoord, was ik eigenlijk gelijk verkocht. Met de hoop dat dat niet het enige leuke nummer was (dat gebeurd nog wel eens), sloeg ik aan het zoeken. Maar ik werd niet teleurgesteld. Ik ontdekte een EP met heerlijke nummers. Nu is het vooral wachten tot deze man met een album komt. Hopelijk staat daar ook het nummer The Lights op, wat ook te horen was in 'act like a man too'.
De muziekstijl van deze Amerikaanse singer-songwriter slash producer is het beste te omschrijven als R&B met een vleugje Rave. Redemption is hier een voorbeeld van met zijn lekkere relaxete melodie en de ge-wel-dige stem van Kes. Het wordt vergeleken met Frank Ocean, maar ik vind het ook wel wat weghebben van Prince, wat goed te horen is in het nummer Carry On.




dinsdag 14 oktober 2014

Jennifer Armentrout - Half-Blood

Dit is de tweede serie van Jennifer Armentrout waar ik mee ben begonnen. De Lux-serie is me erg goed bevallen, vandaar dat ik gestart ben met de Covenant-serie. Half-Blood heb ik in iets minder dan een dag uitgelezen, ik ging er razendsnel doorheen. Heerlijk tijdverdrijf zijn deze boeken. Jennifer heeft geweldige humor die ze goed in haar boeken verwerkt. De covers zijn ronduit walgelijk, de verhalen zijn des te beter. Deze omslagen worden waarschijnlijk gemaakt door twaalfjarigen voor drie dollar. Zal wel een Amerikaans ding zijn, al die superfoute en amateuristische covers want die van Jennifer zijn zeker niet de enigen.

Alexandria 'Alex' is een half-blood, een mix van een pure en een gewoon mens. Deze pure-bloods, of hematoi, zijn afstammelingen van goden. Na drie jaar keert ze terug naar de Covenant, een soort school waar halfs trainen om Sentinel te worden. Want geen serie is goed zonder een bad-guy. Sentinels jagen op Daimons, monsters die de pures proberen te vermoorden. Ze krijgt hulp van Aiden, die haar helpt met een inhaalslag. Relaties tussen half-bloods en pure-bloods zijn strikt verboden, dat weten ze allebei. Toch hebben ze een magische aantrekkingskracht naar elkaar toe die niet te ontkennen valt. Als Alex nieuws te horen krijgt waar haar wereld van instort, blijkt het toch wel erg moeilijk om de regels te blijven volgen. Niets gaat namelijk zonder problemen in het leven.

Dit verhaal is een lekkere combinatie van een perfecte man, een badass meid, een dosis bovennatuurlijke krachten en een fijne verboden liefde. Hoe cliché het ook mag klinken, het werkt wel. Half-Blood is een echte pageturner. Het doet ook behoorlijk denken aan The Vampire Academy. Vervang half-bloods voor dhampirs, daimons voor strigoi, pure-bloods voor strigoi en de relatie tussen Aiden en Alex voor die van Dimitri en Rose en je hebt praktisch hetzelfde concept. Desondanks zijn de gebeurtenissen en het verloop van het verhaal wel anders. Daarnaast verschijnt Seth, een Apollyon ook nog even op het strijdtoneel. Hij en Alex blijken verbonden op de een of andere manier. Als dat maar geen driehoeksverhouding wordt, want ik weet niet of ik dat nog een keer aankan. Op naar deel 2, Pure!



maandag 13 oktober 2014

Lauren Kate - Teardrop

Teardrop

Mijn eerste indruk van dit boek was gemengd. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Eureka is een hele vreemde naam, net als de naam van de kiemdrager: Ander. Gaandeweg wende ik er wel aan. De achterkant was vaag en mysterieus maar wekte wel mijn nieuwsgierigheid op. Ik nam er de tijd voor en dook in het boek. Wat ik aantrof was rare proloog. De hoofdstukken daarna brachten niet echt verheldering. Pas veel later in het boek werden er dingen duidelijk, toen Eureka de erfenis van haar moeder kreeg.

Diana, Eureka’s moeder, is namelijk omgekomen toen een enorme vloedgolf hun auto van de weg af sloeg. Eureka werd gered door een onbekende jongen. Ze heeft het ontzettend moeilijk met de dood van haar moeder. Ze is depressief, heeft een zelfmoordpoging gedaan en heeft een teruggetrokken houding. Haar bazige stiefmonster helpt Eureka ook niet bepaald met het verlies. Alleen haar beste vrienden Brooks en Cat kunnen het leed verzachten.

Dan ontmoet ze Ander op een wel heel bijzondere manier. Ze wordt namelijk aangereden door hem. Hij lijkt alles over haar te weten, niets is voor hem een geheim. Dat zou de meeste mensen af moeten schrikken, maar Eureka kan haar gevoelens voor hem niet negeren. Hij weet zelfs van de erfenis: een medaillon, een dondersteen en een boek in een taal die niemand kent. Door het boek heen leer je steeds weer een klein beetje over hoe bijzonder Eureka is en wat voor macht zij heeft. Daarnaast gaat haar gewone leven ook gewoon verder. Ik had niet verwacht dat ik het boek zo leuk zou vinden. Ik was namelijk nogal sceptisch in het begin. Veel te zweverig. Maar dat was niet zo. Het voelt als een oude mythe, door de namen en het verhaal. Toch kan ik nergens een verhaal vinden over een meisje met krachtige tranen.

Ik geeft dit boek drie sterren omdat er zeker nog ruimte voor verbetering is. Zinnen als: ‘…, als vertrapte rozen waarop getrapt was’, vind ik echt niet kunnen. Ook staan er regelmatig komma’s te veel, wat wel hinderlijk leest. Het verhaal gaat me soms net iets te langzaam en sommige reacties van mensen in het boek begrijp is totaal niet. Bijvoorbeeld Brooks reactie op ‘waarom duurde het zolang voor je me kuste?’ Hij draaide helemaal door. Dat snap ik echt niet. Desalniettemin ben ik erg nieuwsgierig naar het vervolg.

donderdag 9 oktober 2014

"Less Survivor, more like America's Next Top Model, island-edition"

Ik ben eigenlijk best wel teleurgesteld in dit boek. Lynne Matson heeft met haar boek Nil de plank compleet misgeslagen. Het citaat in de titel is overigens een quote uit het boek gehaald, alsof dit allemaal de bedoelding was.

Charley wordt wakker in een onbekende wereld. Na dagen van rondzwerven komt ze een groepje mensen tegen. Deze vertellen haar dat ze is terechtgekomen op Nil. En dat ze precies 365 dagen heeft. 365 dagen om te ontsnappen aan Nil. Anders sterft ze. Eén van de mensen die ze leert kennen is Thad. Ze zijn eigenlijk op slag verliefd. Maar hun liefde is een race tegen de klok. Want ze weten beiden dat de kans klein is dat ze het overleven. Voor ze het weten is de tijd van Thad bijna voorbij. Gaan ze nog op tijd een poort vinden?

Wat ik verwachtte: Een bloedstollend avontuur op een woest eiland. Een gevecht tegen monsters en tegen elkaar. Want iedereen wil natuurlijk zo'n poort vinden. En dat gaat ook wel eens ten koste van andere mensen. Honger. Paniek. Overleven. Verder hoopte ik op een gepassioneerde relatie tussen Charley en Thad.

Wat ik kreeg: Een paradijselijk eiland met prachtige stranden, ongerepte natuur, mooie grotten en heerlijk water. Vis, ananas, mango en kokosnoten in overvloed. Het eten is er heerlijk. Er zijn mensen die brood kunnen maken (maar waar komt het meel vandaan), mensen die kleding kunnen maken en mensen die heerlijke guavezeep kunnen maken. Iedereen ziet eruit als een model. Huid zongebruind en haren gebleekt door de zon. Mannen gespierd en vrouwen met perfecte lichamen. Als tijdverdrijf gaan ze lekker surfen, volleyballen en elkaars haren vlechten.

Monsters zijn er niet. Door de poorten komen aardse dieren op Nil terecht. Daarbij horen ook tijgers en andere gevaarlijke dieren. Af en toe redden mensen het. Af en toe gaan er mensen dood maar erg spannend wordt het niet verteld. Het is allemaal vrij vlak. Als er mensen gewond raken of doodgaan, hoop ik altijd dat het zo gedetailleerd is dat ik er zelf kriebels van krijg. Dan voelt het echt en dan ga je helemaal op in het verhaal. Maar helaas.

De relatie tussen Charley en Thad was ook saai. Ze waren net een stel van in de tachtig wat vijftig jaar getrouwd was. En kusje hier en een knuffel daar en daar liepen ze hand in hand over een prachtig eiland. Als Charley het niet met Thad eens was, zei ze ja oke en was het allemaal weer goed. En andersom was het precies hetzelfde. Het was liefde op het eerste gezicht. Soms voelde het zelfs als een relatie tussen twee meisjes. Thad was zo ongelooflijk vrouwelijk. Hij praatte alleen maar over zijn gevoelens, kamde graag de haren van Charley en had niet bepaald veel vechtlust.

woensdag 8 oktober 2014

Ik ben fan van... Ásgeir!

Deze knappe blauwogige singer-songwriter komt uit IJsland! Dat is weer eens wat anders. Ásgeir (spreekt het zo uit) komt uit een gat waar veertig mensen wonen. Dus zijn dorpsgenoten hadden waarschijnlijk niet lang nodig om te ontdekken dat de 22-jarige een groot talent was. Hoe hij daarbuiten bekend is geworden, blijft de grote vraag.

Zo'n twee jaar geleden heeft hij zijn eerste album uitgebracht: Dýrð í dauðaþögn. Gelukkig heeft hij zijn IJslandse album ook in het Engels opgenomen want hier kan ik geen chocola van maken. Zo begrijp ik toch net iets meer van zijn mooie teksten. Een voorbeeld hiervan is het prachtige nummer Leyndarmál, wat in het Engels King and Cross is. Ook al is de tekst in het IJslands erg mysterieus, ik geef toch de voorkeur aan de Engelse versie. Daarnaast heeft hij echt een geweldige cover van Heartshaped Box uitgebracht. Ik ben normaal absoluut niet van de covers, en al helemaal niet als het origineel zo sterk is. Toch vind ik de versie van Ásgeir stiekem zelfs mooier.

Helaas heb ik zijn concert in Paradiso begin september net gemist. Ik hoop maar dat ik hem snel tegen ga komen want live moet hij ook erg goed zijn.

zaterdag 4 oktober 2014

De boeken van september


Vanaf deze maand zal ik elke maand een blog posten over welke boeken ik die maand gelezen heb. Omdat het er nogal veel zijn, zullen ze niet allemaal gerecenseerd worden. Ik ga mijn best doen om er volgende maand meer recensies bij te kunnen voegen!
 
2. Marie Lu - Prodigy
3. Marie Lu - Champion
4. Jennifer Armentrout - Origin
5. Jennifer Armentrout - Opposition
6. Heather Dixon - Entwined
8. Michael Grant - Lies
9. Michael Grant - Plague
10. Kody Keplinger - The DUFF
11. Nora Roberts - Storm Warning
12. Nora Roberts - Temptation
13. Joss Stirling - Storm and Stone
14. Michael Grant - Fear
15. Michael Grant - Light
16. Nora Roberts - Impulse
17. Nora Roberts - The Best Mistake
 
Het slechtste boek wat ik deze maand heb gelezen is zonder meer Entwined. Ik heb het na minder dan honderd bladzijden opgegeven. Het was supersaai, echt niet normaal. Misschien had ik er te hoge verwachtingen van. Ik moet stiekem toegeven dat ik de film 'Barbie en de twaalf dansende prinsessen' nog leuker vond dan dit boek (Ja, ik keek vroeger barbie-films met mijn zusje).
Het beste boek van de maand is wel een lastige keuze. Dan twijfel ik toch wel tussen Legend en Plague.
 
Ik ben net begonnen in Alienated van Melissa Landers. Verder wil ik deze maand onder andere The Scorch Trials en The Death Cure van James Dashner, Dag 21 van Kass Morgan en Before I Fall van Lauren Oliver gaan lezen. Hierover later meer!

vrijdag 3 oktober 2014

"Een serie waar je kriebels van krijgt"

Man man man, dit was me een beste serie! 6 boeken, 3010 bladzijden. Het heeft me even gekost om me ertoe te zetten deze monsterlijke serie te beginnen. Ik werd niet teleurgesteld. Het eerste boek heb ik jaren geleden gelezen dus ik kan me er weinig van herinneren. De andere vijf boeken heb ik binnen anderhalve week uitgelezen. Het ging razendsnel.

Het begint in 'Gone' met het feit dat iedereen boven de vijftien jaar ineens verdwijnt. Gewoon weg. Een soort koepel met een straal van 32 km is verschenen om Perdido Beach heen. Niemand kan erin. Niemand kan eruit. In het begin is er vooral nog heel veel verwarring. Het is spannend en misschien zelfs wel leuk. Alles mag, er zijn geen ouders die je verbieden om computerspelletjes te spelen of chips te eten wanneer je wilt. Maar algauw raakt het eten op en moet er toch een plan bedacht worden. Het ziet ernaar uit dat de kinderen niet gered gaan worden. Er ontstaan meningsverschillen, ruzies, gevechten. Er zijn hongerigen, zieken, gewonden. Doden. Kinderen moeten ineens heel snel volwassen worden om zichzelf te kunnen redden. Sam Temple staat op als een geboren leider en probeert het geheel in de hand te houden. Het is niet de vraag of dat lukt, maar hoelang het duurt voordat het compleet fout gaat.
 

Ik vond het een erg heftige serie. Ik heb niet vaak dat ik kriebels krijg van een boek, maar dat heb ik bij deze boeken zeker gekregen. Met name bij het vierde deel, 'Plague'. Het was angstaanjagend. In detail ging er in op hoe een meisje door een enorme hoestaanval stukjes longen eruit hoestte. Hoe de wormen onder je huid kropen. Hoe hoofden werden afgehakt. Hoe verwondingen eruit zagen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dit boeken voor dertien jaar en ouder zijn. Mijn zusje zou er waarschijnlijk nachtmerries van krijgen. Door al die bijzondere omschrijvingen, wekte de boeken wel veel gevoelens op. Het maakte iets los in mij. Zoals ik al zei, het gebeurt niet vaak (verder alleen bij catching fire). Daarom behoren deze boeken toch wel tot de betere boeken die ik heb gelezen.

Het zette mij persoonlijk ook aan het denken. Het is zo moeilijk te begrijpen dat het oudste kind net vijftien jaar is. Er lopen kinderen van vier jaar rond met jachtgeweren, machetes en zelfgemaakte wapens. Kinderen van acht jaar die elkaar vermoorden om een klein beetje eten. Kinderen die elkaar vermoorden om elkaar op te eten. Het is ontzettend luguber maar daardoor wel realistisch. Want wie weet waar mensen toe in staat zijn als de wanhoop nabij is. Als er geen eten meer is. Geen drinkbaar water. Als je beste vrienden vermoord zijn. Als gevaar altijd op de loer ligt.

donderdag 2 oktober 2014

Acht redenen waarom je 'Lobsters' van Tom Ellen en Lucy Ivison moet lezen

1. Het boek speelt zich af in Londen. En op zuipvakantie in Griekenland. En op een festival. Wat wil je nog meer?
2.Het taalgebruik is echt superleuk. Lekker die vunzige straattaal en typische Britse woorden. Ik hoor gewoon in mijn hoofd die mensen praten met een supercool Brits accent.
3. Het verhaal doet me denken aan die goeie oude tijd dat ik nog zeventien was. Superherkenbaar. Behalve de romantiek dan.
4. Als je eenmaal het boek uithebt, weet je wat er met de titel bedoeld wordt en het is echt supercute en passend enzo.
5. De humor is echt geweldig. Ik heb regelmatig gesniffeld om dit boek. En dat is niet iets wat vaak gebeurd.
6. Hannah en Sam zijn zo lekker awkward samen. Dat maakt het heel leuk om te lezen. En het feit dat ze niet meteen in elkaars armen springen en gaan trouwen enzo. Er gaat nog heel wat aan vooraf.
7. De manier waarop Hannah en Sam elkaar ontmoeten. Daar wil je dit boek gewoon voor lezen.
8. Het feit dat iedereen wel een Stella in de vriendengroep heeft. Echt waar. We know the feels Hannah!

woensdag 1 oktober 2014

"Memories need to be shared"

Het gebeurt niet vaak, maar ik heb deze keer toch echt eerst de film gekeken. Ik zag The Giver van Lois Lowry vaak voorbij komen op goodreads, maar het sprak me niet echt heel erg aan. Toen ik zag dat de gelijknamige film 15 augustus uit was gekomen, besloot ik de film maar eens een kans te geven. Het eerste wat mij opviel en enigszins irriteerde, was dat de film zwart-wit was. En voor het grootste gedeelte van de film bleef dat ook zo. Af en toe zag je herinneringen in kleur. Waar je dan een stuk later achter kwam, was dat het ook echt zo hoorde. De bewoners van de community zijn als het ware van alles gestript wat mensen verschillend maakt. Sameness noemen ze het ook wel in de film. Geen kleuren, religies, gevoelens, menselijke verschillen. Dit allemaal door een oorlog die zich jaren ervoor heeft afgespeeld. Alle herinneringen zijn weggespoeld. Daardoor leven de mensen nu in vrede. Of dat ook echt leven genoemd kan worden, is de vraag.

Jonas is de uitverkorene die alle herinneringen terugkrijgt van the giver. In het begin alleen maar mooie dingen. Kleur, muziek, dansen, blijdschap, liefde. Hij begrijpt maar niet waarom de mensen moeten leven zonder al die goede dingen. Daarna krijgt hij per ongeluk een herinnering van oorlog en verlies. Jonas is boos, verdrietig en heeft onbegrip. Hij wil eigenlijk stoppen met de opleiding maar diep van binnen weet hij dat hij de enige is die de community kan redden.

Ik vond het een bijzondere film, maar geen geweldige film. Ik ben me nu meer bewust van al die kleine dingen in het leven. En dat alle slechte dingen ook iets positiefs hebben. Zonder haat is er geen liefde. Zonder emoties is er geen leven. ''Je weet pas wat je hebt als je het verliest." Dat gaat wel op voor deze film.

Ik was wel iets meer nieuwsgierig naar het boek dus ik besloot het een beetje door te bladeren. Ik heb een aantal passages gelezen maar het kon me niet interesseren. Het taalgebruik is wat ouderwets. Ook wel begrijpelijk, aangezien het boek uit 1993 komt. Ik had ook niet hetzelfde gevoel bij het boek als bij de film. Erg jammer. Meestal vind ik het boek altijd beter dan de film, maar deze keer heeft het boek de boodschap niet weten over te brengen op mij.
Een storend verschil dat me toch wel opviel was dat de leeftijden heel erg anders waren. In het boek werd Lily een acht, in de film een negen. Jonas werd in het boek een twaalf, maar in de film was hij een graduate. Wat zou betekenen dat hij waarschijnlijk achttien werd. Zo zag hij er ook wel uit.